صدور استاندارد ایزو بدون شرکت ثبتی، پرسشی است که بسیاری از فعالان اقتصادی، تولیدکنندگان خرد و صاحبان مشاغل نوپا با آن روبه‌رو می‌شوند. در نگاه نخست چنین می‌نماید که گواهینامه‌های سیستم مدیریت تنها به سازمان‌های رسمی و دارای شخصیت حقوقی تعلق می‌گیرد؛ اما واقعیت فنی و رویه‌های بین‌المللی تصویری دقیق‌تر ارائه می‌دهد. استانداردهای ایزو در اصل مجموعه‌ای از الزامات داوطلبانه برای نظام‌های مدیریت هستند و مراجع صدور گواهینامه، ارزیابی انطباق را بر پایه ساختار سازمانی، فرآیندها و شواهد عینی انجام می‌دهند، نه صرفاً بر پایه سند ثبت شرکت. با این حال، میان امکان فنی و اعتبار عملی تفاوت مهمی وجود دارد که باید با دقت بررسی شود. در این مقاله کوشش می‌شود مفهوم صدور استاندارد ایزو در نبود شرکت ثبت‌شده، محدودیت‌های آن، جایگاه مراجع خصوصی و توصیه‌های حرفه‌ای برای انتخاب مسیر درست تبیین گردد تا خواننده بتواند تصمیمی آگاهانه بگیرد.